کانستانس روزهای خود را با موسیقی پر می کند. این زن 77 ساله که در لندن زندگی می کند، پیانو کلاسیک را مطالعه و اجرا می کند. او برای مشارکت در جامعه خود، با پروژه های هنری محلی، یک باغ اجتماعی و یک ابتکار تاریخ شفاهی داوطلبانه همکاری می کند.
کانستانس پس از یک دوره فعالیت به عنوان متخصص بهداشت روان، از بازنشستگی این را می خواهد که به تعامل با اهداف و علایقی که برای او اهمیت دارند، ادامه دهد. (نام او به منظور حفظ حریم خصوصی تغییر داده شده است.)
او می گوید: "مهم ترین چیز برای من تعهد به ساختن جهانی عادلانه تر، برابرتر و غیر خشونت آمیز است که در آن مردم به سیاره اهمیت می دهند."
اما او متوجه شده است که دیگران فرضیاتی را به او نسبت می دهند - "انتظاراتی که هر پدربزرگ و مادربزرگ، به ویژه مادربزرگ ها، باید احساس رضایت [از] و وقف نوه های خود باشند."
کانستانس عاشق سه نوه جوانش است، اما علاقهای به نقل مکان به محل زندگی آنها در حدود دو ساعت شمال لندن ندارد. او می گوید: "اگر احساس کنم که از من خواسته می شود برای مراقبت از نوه ها تعهداتم را فدا کنم، حاضر به مصالحه نیستم، مگر اینکه نوعی شرایط اضطراری باشد." پسرش دوست دارد او را به عنوان همسایه داشته باشد، اما به او فشار نمی آورد، کانستانس می گوید: "در واقع، فشار از طرف اطرافیانم است."
دوستان کانستانس، علیرغم اینکه به قول خودش «فمینیستهای سرسخت» مادامالعمر هستند، طوری رفتار میکنند که انگار یک مادربزرگ «باید بخواهد هر دقیقه ممکن» را با نوهاش بگذراند. این دوستان اگر سفرهای مستقل را به تعطیلات خانوادگی ترجیح دهند، یکدیگر را قضاوت می کنند.
او می گوید: "تقریباً نوعی رقابت برای تعداد نوه هایی که دارید وجود دارد." "هر چه بیشتر داشته باشید، بهتر هستید. وقتی می شنوم مردم می گویند نمی توانند آینده را بدون نوه تصور کنند، یا اینکه از نداشتن فرزند فرزندانشان "مایوس" شده اند، احساس بسیار متناقضی دارم."
نبود نوه می تواند باعث ایجاد ترحم یا سردرگمی شود.
مری، یک بازنشسته 73 ساله ساکن سیدنی که عاشق نوشتن و تئاتر است، می گوید: "هر زمان که موضوع نوه ها مطرح می شود، نگاه های غم انگیزی از طرف دوستانم دریافت می کنم که همه آنها ده ها نوه دارند." مری می گوید: "برخی می گویند که چقدر ناراحت کننده است" که او هیچ نوه ای ندارد. او اعتراف می کند که شاید دوست داشته باشد "فرصتی برای داشتن فرصت دوباره برای بزرگ کردن یک کودک، با نگاهی به گذشته به آنچه می توانستم و باید به عنوان یک مادر بهتر انجام می دادم" داشته باشد.
اما او اصلاً از نداشتن نوه ناراحت نیست: "من کاملاً عاشق زندگی بدون تعهدم هستم."
این باور که مادران باید صرفاً روی فرزندان خود تمرکز کنند و زمان کمی را صرف علایق حرفه ای یا شخصی خود کنند، دیگر پیش فرض نیست. اما وقتی صحبت از مادربزرگ ها می شود، ایده های سنتی همچنان پابرجا هستند.
کانستانس مشاهده می کند که به عنوان یک مادربزرگ، "کلیشه های قدیمی دوباره برمی گردند و ممکن است خود را ... در انتظار اولویت دادن به نوه ها و قربانی کردن سرگرمی ها و علایق خود بیابید و روز خود را کوتاه کنید تا مراقب نوه های خود باشید."
کانستانس می پرسد: "ما فقط اینجا نیستیم که بچه دار شویم و نسل بعدی را بزرگ کنیم ... چرا مردم احساس می کنند که تمام زندگی آنها می تواند در سال های پیری شان خلاصه شود؟" "من فقط می دانم که خودم چنین احساسی ندارم."
برای زنانی مانند کانستانس، فشار ناشی از این ایده مداوم است که ارزش یک زن به نقش او به عنوان مراقب گره خورده است، که همچنین بسیاری از راه های دیگری که او به جامعه کمک می کند را به حداقل می رساند. طبق هنجارهای کهن و اساسی جنسیتی، زنان اول و مهمتر از همه مشتاقان طبیعی فرزندپروری هستند.
این انتظار که مراقبت از کودک باید زندگی یک زن مسن را تعریف کند، از نظر سیاسی راحت است. در ایالات متحده، برنامه های مراقبت از کودک برای دهه ها کمبود بودجه داشته اند، و بسیاری از خانواده ها، به ویژه کسانی که از جوامع به حاشیه رانده شده یا دارای فرزندانی با معلولیت هستند، بدون حمایت قابل دسترس و قابل اعتماد مانده اند. این بدان معناست که والدین نیازهای واقعی مراقبت از کودک دارند که برآورده کردن آنها دشوار است. اما ونسا می، استاد جامعه شناسی و یکی از مدیران مرکز مورگان برای تحقیق در مورد زندگی روزمره در دانشگاه منچستر، مشاهده می کند که انتظار می رود پدربزرگ و مادربزرگ ها "فقط در پس زمینه کاری انجام ندهند" و آماده باشند تا به عنوان یک شبکه ایمنی اجتماعی بدون دستمزد وارد عمل شوند.
در یک مکالمه پادکستی در سال 2020، جی دی ونس با اریک وینشتاین مجری موافقت کرد که "تمام هدف زن یائسه" ارائه مراقبت از نوه است، و به مادرشوهر خود اشاره کرد که برای کمک به بزرگ کردن فرزندانش، از نقش خود به عنوان استاد زیست شناسی در دانشگاه کالیفرنیا، سن دیگو مرخصی گرفته است.
داربی ساکسبه، دانشیار روانشناسی و مدیر مرکز خانواده در حال تغییر دورنسیف دانشگاه کالیفرنیای جنوبی، گفته است: "جامعه فردگرای ما همیشه برای کار مراقبتی ارزش قائل نبوده است، و مقدار عظیم کار مراقبتی بدون دستمزدی که زنان از نظر تاریخی انجام داده اند، کم جبران شده و نادیده گرفته شده است."
این کار بدون دستمزد فقط یک موضوع خانوادگی نیست. این یک ستون نامرئی از اقتصادهای مدرن است. برای مثال، در بریتانیا، پدربزرگ و مادربزرگ ها سالانه بیش از 70 میلیارد دلار در مراقبت از کودک بدون دستمزد و گاه از نظر فیزیکی طاقت فرسا برای والدین صرفه جویی می کنند - کاری که از ثبات اقتصادی کشور حمایت می کند در حالی که تا حد زیادی ناشناخته باقی می ماند.
می گوید: "فرض کردن اینکه یک زن مسن فراتر از تعهدات خانوادگی، هیچ چیز معناداری در زندگی خود ندارد، مانند یک جریان سیاسی است که برخلاف دستاوردهایی که زنان از نظر حقوق و برابری به دست آورده اند، پیش می رود - یک تلاش آشکار برای بازگرداندن زنان به جایگاه خود در خانواده، تحت سلطه مردان."
وقتی رز نظرات ونس را شنید، این مفهوم که زنان مسن به جز مراقبت از کودک کاری برای انجام دادن ندارند، برای این زن 68 ساله (نام او برای حفظ حریم خصوصی تغییر کرده است)، یک متخصص مالی بازنشسته کره ای-کانادایی با دو نوه، "دیوانه وار" به نظر رسید.
رز می گوید: "من می توانم به هزار چیز فکر کنم." او مشارکت در جامعه - عمدتاً از طریق کار در هیئت مدیره سازمان های غیرانتفاعی در زمینه هایی از جمله رهبری و توانمندسازی زنان - را یکی از جنبه های رضایت بخش زندگی خود می داند، همراه با مسافرت، گذراندن وقت در طبیعت و کشف اشکال هنری تجسمی جدید مانند خوشنویسی.
می خاطرنشان می کند: "زنان از طریق کار خود به خدمات عمومی می پردازند. زنان زیادی در سیاست و زندگی اقتصادی، در بازار کار وجود دارند." برعکس، "اگر مردی بچه نداشته باشد یا نوه نداشته باشد، آیا به نظر می رسد که به آن شکلی که باید مشارکت نمی کند؟ چرا اینطور است؟"
گفتگوی فرهنگی پیرامون نوه ها و فقدان آنها اغلب بر زنان مسن فشار می آورند تا بچه دار شوند - درخواست برای یک میراث خانوادگی یا بی تابانه برای انگشتان و گونه های کوچک نوزاد.
با این حال، تجربیات کانستانس و مری از قضاوت همسالان تأکید می کند که زنان مسن تر نیز تا چه حد با انتظارات و فشارهای خسته کننده اجتماعی در مورد اینکه زندگی آنها چگونه باید باشد، روبرو می شوند و آنها را تداوم می بخشند.
تعداد فزاینده ای از بزرگسالان تصمیم می گیرند که بدون فرزند باشند. سهم بزرگسالان زیر 50 سال بدون فرزند که می گویند بعید است که هرگز بچه دار شوند، از 37 درصد در سال 2018 به 47 درصد در سال 2023 افزایش یافته است. می گوید که ممکن است بزرگسالان مسن تر به طور بالقوه بدون نوه از کار خود دست بکشند و در نتیجه احساس کنند که "یک انحراف در حلقه های اجتماعی خود هستند".
می افزاید: "من فکر می کنم این تا حدی به این ایده مربوط می شود که اگر فرزندان خود را به خوبی بزرگ کرده اید، آنها به وظیفه خود با بچه دار شدن عمل می کنند."
از آنجایی که انتظارات نسلها در حال تغییر است، برخی از بزرگسالان مسنتر ممکن است برای درک جایگاه خود تلاش کنند و نگران این باشند که "انتخابهای مستقل فرزندان بزرگسالشان بر وضعیت اجتماعی آنها در گروههای اجتماعیشان تأثیر میگذارد."
می گوید: "والدین مسن امروزی "مانند پیشگامانی هستند که تلاش می کنند بفهمند چگونه می توان به پیری متفاوت از آنچه ممکن است انتظار داشته باشید، یا افرادی که در اطراف شما هستند، از شما انتظار دارند، زندگی کرد؟"
تطبیق با تغییر هنجارهای فرزندپروری و مراقبت می تواند دشوار باشد. کارول مرل-فیشمن، روان درمانگر یکپارچه مستقر در ایالت نیویورک با علاقه خاص به انتقال به پدربزرگ و مادربزرگ شدن می گوید: "مردم باید بتوانند پشیمانی و آنچه را که برای آنها و سبک زندگی شان کارساز نیست، بیان کنند." این می تواند به این معنی باشد که کسی آرزو می کند نوه داشته باشد، اما همچنین می تواند به این معنی باشد که کسی اعتراف کند که پدربزرگ و مادربزرگ شدن آن چیزی نیست که انتظار داشته است. ورود نوه ها می تواند دوستی ها را مختل کند زیرا همسالان برای نزدیک تر شدن به خانواده نقل مکان می کنند، یا یک پدربزرگ و مادربزرگ ممکن است از نظر جسمی یا عاطفی پس از بزرگ کردن فرزندان خود، توانایی مراقبت از کودک بیشتر را نداشته باشد.
مرل-فیشمن می گوید: "زنان "مجوز زیادی برای صحبت در مورد اینکه کدام قسمت از والدین بودن و بزرگ کردن فرزندان را دوست نداریم" ندارند.
این فرض که پدربزرگ و مادربزرگ بودن یک فراخوان است، می تواند برای کسانی که احساسات متناقضی دارند، بیگانه کننده باشد. گویی وقتی فرزندان یک زن بزرگ میشوند، انتظارها به سادگی بازنشانی میشوند: در اینجا نقش دیگری برای پر کردن، راه دیگری برای مفید بودن وجود دارد، و کسانی که احساس رضایت از آن نمیکنند یا ترجیح میدهند روزهای خود را به انجام کار دیگری بگذرانند، باید از مسیر خارج شده باشند. اما زنانی که در مورد مادربزرگ شدن احساس متناقضی دارند، از این قاعده مستثنی نیستند - این فرض که ارزش یک زن به نسل بعدی خانواده اش گره خورده است.
در کتاب "پشیمانی از مادری: یک مطالعه" دکتر اورنا دونات، جامعه شناس در سال 2017، مادری به نام اسکای اعتراف می کند: "به خاطر خودم، امیدوارم فرزندانم ازدواج نکنند و بچه دار نشوند. این من را می ترساند; من نمی خواهم آن را در زندگی ام داشته باشم. اگر نوه داشته باشم، دوباره مجبور می شوم کارهایی را انجام دهم که نمی خواهم. […] فقط من را سنگین خواهد کرد.»
رز می گوید: "اگر گذراندن وقت با نوه ها "جایی است که 100٪ رضایت و خشنودی خود را از آنجا می گیرید، پس به دنبال آن بروید." "اما از طرف دیگر، من فکر نمی کنم مردم اگر احساس می کنند که می خواهند مدتی و زندگی خود را در دوران بازنشستگی داشته باشند، احساس گناه کنند."
ایو رودسکی، نویسنده کتاب بازی جوانمردانه در سال 2019 و مدافع برابری جنسیتی، گفته است: "آرزوی من برای زنان این است که ما اوقاتی در زندگی خود داشته باشیم که بتوانیم تصمیمات خود را بگیریم." "اینکه انتظارات جامعه تصمیمات ما را برای ما نمی گیرند، بلکه ما واقعاً می توانیم تصمیمات خود را بگیریم."
The assumption that grandparenthood is a calling can be alienating for those with more ambivalent feelings. It’s as if, once a woman’s children are grown, the expectation simply resets: here’s another role to fill, another way to be useful, and those who don’t feel fulfilled by it or would rather spend their days doing something else must be off-track. But the women who feel ambivalent about grandmotherhood are not out of step – the assumption that a woman’s value is tied to the next generation of her family is.
Women “don’t have a lot of permission to talk about which parts of parenting and raising children we don’t like”, says Merle-Fishman.